Donderdag 21 mei 2009.
Het is tien uur en we gaan eerst onze
brandstof maar eens aan vullen.
We vertrekken met z’n tweetjes naar het treffen van Les
Bielles Deglinguees wat gehouden
wordt
in de Franse Vogezen.
Aangezien we de uitvalswegen hier wel kennen, rijden we eerst de A2 op om alvast een groot stuk op te kunnen schieten.
Hoe sneller we Nederland uit zijn, hoe vlugger we de mooie
slinger weggetjes in Belgie kunnen gaan berijden.
Maar zoals altijd als er een extra dag aan het weekeinde zit,
staat het verkeer op de
ringweg Eindhoven vol gepropt met auto’s richting
het zuiden.
Shit, verkeerde beslissing genomen.
Maar goed, als we tussen de blikken trommeltjes door gefrot zijn, gaat het dan toch de goede kant op.Hoe eentonig de weg naar Maastricht is, hoef ik niemand uit
te leggen.
Net zoals altijd, tanken we bij het eerste pomp station net
voorbij Luik.
Maar dit valt zomaar nog niet mee.
Een trauma helikopter verspert de weg naar het pomp eiland.
Het is een hele
bezienswaardigheid en er zijn zelfs van die
sukkels die hun kind voor de helikopter zetten om er een foto van te kunnen
maken..…………….
Als we onze nicotine binnen hebben, pakken we de eerste afslag en nemen de weggetjes binnen door.
Op de een of andere manier ruzie ik wel eens met de Garmin,
vooral als hij de zand paden erbij neemt………….
Volgens Penkie ligt dat aan de instellingen, maar daar kijk ik dan ook niet zoveel naar.
Uiteindelijk zet ik hem af en zoek mijn eigen weg.
Als we besluiten om net voor Luxemburg stad een rook pauze in
te lassen,
zie ik tot mijn verbazing dat mijn achterband wel heel erg
versleten is.
We besluiten dan ook om een camping op te zoeken en de
volgende dag bij allebei een nieuwe band op te leggen, aangezien die van Billy
ook niet zo heel veel km’s meer zal maken.
Het is vier uur als we beginnen met onze tent op te zetten.
Natuurlijk onder het genot van een half litertje Grolsch.
Aangezien ik niet zo’n grote eter ben, heb ik toch erge
honger en pakt dit biertje wel erg hard aan.
De keuken is pas om zes uur open en dat duurt nog wel even.
Het nuttigen van bier gaat nog even door, ook tijdens het eten.
Als dan Billy Uiteindelijk uit de douche komt, heb ik mijn
oogjes al dicht……………
Het is dan om precies te zijn acht
uur.
Vrijdag 22 mei 2009.
Genoeg geslapen.
We gaan op zoek naar een banden leverancier, maar dit valt voor een HD nog niet zo mee.
Nadat we enkele banden shops hebben gehad, blijkt dat niemand de goede maat heeft.
Daarom eindigen we dan ook bij de plaatselijke Harley dealer.
Deze heeft wel twee bandjes voor ons, maar geen tijd.
Als ik vraag hoe lang het gaat duren, is dat in ieder geval voor zes uur ’s avonds.
Ja daaaaaag………………
Ik mag wel zelf alles demonteren met hun gereedschap en dan
doen zij de rest.
Na het opleggen van de banden, monteer ik de wielen weer in
de motoren.
Billy bedient ondertussen de krik.
Als ik vraag om die te laten zakken, gaat dit wel erg
snel en komt mijn vinger tussen wiel en frame klem te zitten.
^$%$&*&^&%#%(*&%$#$%^&** en nog heel veel meer.
Het lijkt wel of de vinger eraf gerukt wordt, maar er is alleen een klein scheurtje door de over-druk die is ontstaan.
Tot overmaat loop ik ook nog een koffer omver die er langs waren geplaatst.
Dit resulteert in enkele krassen in de
deksel en dan nog meer %&^**&^$%#@#(*&^$%#$%^.......................
Na alles betaald te hebben, kunnen we dan om een uur
eindelijk op pad.
Gelukkig gaat alles nu wat beter en kunnen we onder toezicht
van het zonnetje gaan genieten van het platteland van Frankrijk.
We krijgen al helemaal het vakantie gevoel, maar dat moet toch nog echt even wachten.
Om zes uur komen we aan bij het treffen
terrein.
Omdat we voor de verandering van de verkeerde kant af komen, zien we bordjes niet meteen staan.
Via een pad met stenen, die je normaal in of om een vijver liggen, rijden we de berg helling op.
En daar vinden we dan veilig
aangekomen ons eind doel.
Penkie die is nagekomen, is al aanwezig en heeft net zijn
tent staan.
Onder het genot van een pintje,
begroeten we de gastheren en ook de andereaanwezige clubs.
Dit is het eerste jaar dat ze ook vrijdags beginnen en daarom zal het ook wel niet zo druk zijn.
We nuttigen wat bier, proberen ons beste Frans en krijgen wat te eten.
De hemel is helemaal open en dit resulteert in een ontzettende koude avond.
Zo koud zelfs dat de meeste tegen elf uur het mandje gaan
opzoeken…….
een vuurtje is dan toch wel lekker.
Zaterdag 23 mei 2009.
Als het zonnetje op komt, is deze ook weer meteen erg
aanwezig.
We doen dan ook rustig aan en gaan ons eens eerst opfrissen.
David zou met ons gaan rijden om ongeveer elf uur en zoals het een echte Fransman beaamt, komt deze niet op tijd. Om kwart over elf gaan we dan toch op pad en neemt ons eerst mee naar een voor de Vogezen best hoge waterval. Aan het aantal mensen te zien is het toch echt wel een bezienswaardigheid.
Daarna vervolgt onze rit via kleine weggetjes naar Gerardmer,
waar we op ons gemak gaan eten.
Dit neemt toch wel een uurtje of twee en half in beslag.
Gelukkig weten de plaatselijke motorrijders ook de leukste weggetjes en de mooiste uitzichten.
Als we stoppen bij een meer om iets te drinken, kan ik mezelf
niet meer inhouden en kleed me uit om een duik te nemen.
De temperatuur van de zon en het water is perfect, dus waarom
niet.
Als ik uit gespeeld ben en weer wat opgedroogd, vervolgen we
onze weg.
Via vele slinger weggetjes belanden we weer op het weggetje
uit het stenen tijdperk en klimmen we de berg weer omhoog.
Ondertussen zijn er al heel wat motoren op het terrein
aangekomen en het lijkt wel of het terrein te klein gaat worden. Geschatte
aanwezigen +/- 400.
De speakers galmen, het bier vloeit en we hebben leut met onze andere Franse vrienden.
Waarvan we nu toch echt denken dat ze ons begrijpen.
In ieder geval lachen ze op het juiste moment.
Na het avond eten, wat erg goed was, dat bereid werd door een heuse kok, begint de eerste band te spelen.
Niet zozeer onze soort muziek, maar toch de sfeer is goed.
Het is hier de gewoonte om ’s avonds, als je het niet meer helemaal in de gaten hebt, je motor te starten en dan de begrenzer van het toerental op te zoeken.
De diverse knallen en steek vlammen vinden ze hier geweldig.
Alleen is het wat minder prettig als dit de hele nacht door
gaat.
Maar daar zouden we eigenlijk al aan gewend moeten zijn, of
wen je daar nooit aan ??
Als we dan de tent opzoeken, komt er van slapen niet zo heel
veel…………..
Zondag 24 mei 2009.
De warmte jaagt ons weer uit onze tent en we besluiten dan ook maar om meteen op te breken.
Als we alles op gepakt hebben is het tijd voor een Frans ontbijtje.
Stokbrood met jam en natuurlijk koffie.
Niet te veel, want dat is heel goed voor de darm kanalen en
ze hebben hier geen wc.
Als we David tegen het lijf lopen, vertelt hij dat we ook nog
een prijs hadden gewonnen voor verste deelnemer, maar we waren al vertrokken.
De bokaal wordt in ontvangst genomen en maken ons klaar voor de terug reis.
Al bij de eerste rotonde rijden we op een weg blokkade en draaien daarom maar terug van waar we kwamen.
En weer terug en weer terug.
Als we dan de omleiding te pakken hebben, gaat het de goede
kant op.
Ik heb waarschijnlijk toch de verkeerde instelling, want bij
Nancy zit ik te slapen en laat me gewoon de stad in sturen. Natuurlijk lossen we
ook dit op en we belanden gewoon weer op de “route noar huus”.
In Luxemburg gaan wij nog even op ons
gemak
shoppen en omdat Penkie nog op de verjaardag van z’n moeder
moet, vlamt hij
naar huis.
Als wij dan ook na de ergernis van de A2 bij Weert de afslag
nemen,zit het weekeinde er al weer bijna op.
Moe maar voldaan zitten we een uurtje later te weken in het
bad.
Wat kan het leven toch mooi zijn……….
See you on
the road.
Rob